voorbereidingen kerstmarkt

pakjesavond zit er dit jaar weer op en dan is het voor je het weet al weer kerst. 14 december, dus al over 8 dagen, is het dan zo ver. Dan is de kerstmarkt bij openluchttheater Hoessenbosch waar helpmegetHope zal staan met een kraampje helemaal vol met zelf geknutselde spullen, waarvan de gehele opbrengst zal gaan naar de opleiding voor Hope.

De voorbereidingen voor de kerstmarkt zijn al een tijdje in volle gang, maar nu komt de kerstmarkt toch wel echt dicht bij. Van alle kanten zijn er een hele hoop lieve mensen aan het helpen met dingen knutselen. We hebben al boekenleggers, sleutelhangers, kerstboompjes, houten kerstballen, armbandjes en nog veel meer. Alles met de hand gemaakt met liefde ❤

zie hier een paar voorbeeldjes van de houten kerstballen (;

Ook hebben we voor de kerstmarkt wat speciale artiekelen om te verkopen, die nergens anders te verkrijgen zijn! Benieuwd wat? Kom langs!

Op de instagram en facebook pagina staan een aantal producten die je alvast kan bestellen dus vergeet niet daar ook even een kijkje op te nemen.

Kom jij zaterdag 14 december ook naar de kerstmarkt in Hoessenbosch om een kijkje te nemen tussen alle mooie, zelfgemaakte spullen en een praatje te maken met mij?

Heb je nog vragen of wil je alvast iets bestellen? Stuur mij gerust een berichtje via instagram of facebook of e-mail mij via: nadia.2000@live.nl

much love

Nadia

goed nieuws!

Wow, voor de verandering een keer een positief blog (:

Ik heb goed nieuws, wat ik heel graag met jullie wil delen.

Gisteren ben ik op intake geweest bij een hulphondenschool en het gesprek is super goed verlopen. Beter dan ik had durven hopen. (haha ‘Hope’)

Sowieso had ik een goed gevoel bij de hondenschool en de trainer met wie ik een intake had, dus dat is al super fijn. Maar het meest positieve van allemaal is dat ik, zodra ik een pup heb geregeld, kan beginnen met de opleiding. Ook kan ik de kosten in termijnen betalen. Dit alles betekent dus dat er in het hele verhaal nu alleen nog een puppy ontbreekt. Nu wordt het een zoektocht naar de geschikte pup om mijn Hope te worden. We hebben al een potentieel nestje, maar dat is nog even afwachten en duimen dat er een geschikte pup bij zit.

Ineens komt het allemaal wel heel dichtbij. Het ziet er naar uit dat ik Hope binnenkort in mijn armen ga kunnen sluiten. Alleen al van dat idee springen de tranen bijna in mijn ogen. Zou het dan echt zo mooi mogen zijn? Mag ik dit echt meemaken?

Natuurlijk begint het pas echt wanneer Hope er daadwerkelijk is. Het opleiden van Hope gaat ook van mij veel vragen en vooral aan de financiering moet nog veel gebeuren. Hoewel het heel fijn is dat ik niet het hele bedrag van tevoren hoef te betalen, zal ik het toch binnen een bepaalde periode moeten betalen en ik ben er nog lang niet.

Een van de dingen waar ik heel hard mee bezig ben geweest is het maken van een filmpje, als toelichting op mijn crowdfundingsactie. Hij is vanaf nu te bekijken op mijn instagram, facebook en via youtube.

bekijk hem nu: https://www.youtube.com/watch?v=nEj8yl5as9k

Help jij mij verder om Hope straks écht in mijn armen te hebben?

dankjewel en veel liefs

Nadia

omgaan met littekens

Via instagram krijg ik regelmatig de vraag hoe ik omga met mijn littekens. Ik wil beginnen door te zeggen dat er geen ‘goede’ of ‘foute’ manier is om om te gaan met littekens. In deze blogpost vertel ik jullie iets over hoe ik omga met mijn littekens, maar nogmaals er is geen goed of fout! Ik hoop dat jullie er iets aan hebben 🙂

Ten eerste wil ik even het onderscheid tussen littekens en wonden benadrukken. Ik ben namelijk 100% voor T-shirts dragen als het warm is en je littekens op je armen hebt. Ik vind namelijk dat niemand zijn littekens zou moeten verstoppen. Je littekens zijn een deel van jou, een deel van jouw verhaal en niemand zou zich daarvoor hoeven schamen. Daarnaast, wie wil er nou wegkwijnen in een trui terwijl het buiten 30 graden is?  Wonden vind ik een ander verhaal. Hiermee wil ik zeker niet zeggen dat je je moet schamen voor je wonden en dat je ze moet verstoppen, maar in sommige situaties is het niet handig om zichtbaar met nieuwe wonden te lopen. Het is niet altijd even hygiënisch en daarnaast kan het andere mensen triggeren. Wat ik een geweldige uitvinding vind zijn ‘tubigrips’ in de kliniek noemden we die ook wel neparmen. Wanneer ik me in een situatie verkeer waarin het niet handig is dat mijn wonden zichtbaar zijn, maar ik toch bijvoorbeeld een T-shirt aan wil, doe ik een tubigip om mijn arm heen, een perfecte oplossing, vind ik. 

Verder vind ik het belangrijk om mijn wonden en littekens goed te verzorgen. Ik weet dat dit ontzettend lastig kan zijn, want in feite is dit het tegenovergestelde van jezelf beschadigen, maar mede daarom is het zo belangrijk. Zelf gebruik ik graag deze vitamine E crème (zie foto hieronder) deze is gewoon te koop bij de Etos. Hij kost 5 euro en dan heb je een pot die best lang mee gaat. Hij is ontzettend zacht en smeert mooi dun uit. Ik merk dat, sinds ik deze crème gebruik, mijn wonden een stuk sneller en mooier genezen. 

Zoals ik eerder al noemde ben ik helemaal voor het dragen van T-shirts (of andere korte kleding natuurlijk) wanneer het warm is. Ik vind dat niemand zich zou moeten schamen voor zijn littekens of het gevoel moet hebben dat hij zijn lichaam moet verstoppen. Hierbij wil ik wel nog even zeggen dat iedereen dit moet doen op zijn eigen tijd. Voel jij je er nog niet prettig bij om in een T-shirt te lopen? Prima! Neem je tijd, maar weet dat je je nergens voor hoeft te schamen. Je wil niet weten hoe lang ik mijn zelfbeschadiging geheim heb gehouden voor de wereld en hoeveel onzin antwoorden ik heb gegeven als mensen ernaar vroegen. ‘Ik verander langzaam in een mummie’ was op een gegeven moment mijn standaardantwoord wanneer mensen uit mijn dansteam vroegen waarom ik verband om mijn armen had en zo heb ik nog zo’n honderd meer bullshit antwoorden. Maar geloof me, het wordt makkelijker als je het eenmaal niet meer koste wat het kost geheim wil houden. Is het dan in een keer geen probleem meer? Nee natuurlijk niet. Ik heb ook nog wel eens momenten waarop ik er moeite mee heb. Laatst was ik bij dagbesteding aan het schilderen en had ik dus mijn mouwen omhoog gedaan, in eerste instantie zonder erbij na te denken. Ik heb een redelijk ‘nieuw’ litteken en had daar even niet bij stilgestaan toen ik mijn mouwen omhoog deed. Na een tijdje keek ik naar mijn eigen arm en schoot ik in de stress, maar toen bedacht ik me dat in dat half uur dat ik nu al zo zit te schilderen, niemand er raar op gereageerd had, dus waarom zou ik dat nu wel zelf doen? Ik heb mijn mouwen toen ook lekker omhooggehouden en ben zo verder gegaan met schilderen. Recovery is a proces, don’t rush it. 

Much love, 

Nadia 

Een dag in mijn leven met PTSS

Welkom in een dag in mijn leven met PTSS. Ik heb gekozen voor een random dag en heb op deze dag dan ook gewoon gekeken wat er gebeurde en dat omschreven. Ik hoop dat het voor jullie interessant en inzichtgevend is, om te zien hoe een ‘normale’ dag er voor mij uit ziet.

5:00 

Ik word in paniek wakker uit nachtmerries over mijn trauma en het kost me meer dan een half uur om mezelf enig sinds rustig te krijgen. 

7:30 

Ik lig al vanaf 5 uur wakker, maar het lukt me maar niet om uit mijn bed te komen. Ik zit vast in herbelevingen en ben ervan overtuigd dat het me vandaag echt niet gaat lukken om uit bed te komen en naar therapie te gaan. Dan komt de nachtdienst mijn kamer binnen. Ze komt me halen om nog even samen thee te drinken voor ze naar huis gaat, omdat ze al door had dat ik me slecht voel. Ik draai me weg van haar. ‘Ik kan echt niet uit bed komen’ mompel ik, terwijl er bijna een traan over mijn wang loopt. Uiteindelijk krijgt ze me toch uit bed en gaan we samen aan de ontbijttafel zitten, ik nog in pyjama. Met een kop thee in mijn handen staar ik voor me uit. De beelden in mijn hoofd willen maar niet stoppen en ik heb pas door dat ik helemaal aan het trillen ben wanneer ik de thee over mijn handen heen gooi. 

9:00 

Het is me gelukt om aangekleed en wel in de bus te zitten richting dagbesteding. De beelden zijn ontzettend sterk. Vanaf dagbesteding fiets ik altijd zelf naar therapie, maar ik denk echt dat me dat vandaag niet gaat lukken. Ik ben een hoopje ongeluk en ik krijg het echt niet voor elkaar om mezelf uit de bus en op de fiets te krijgen, laat staan een gesprek te voeren bij therapie, ik kan het niet. ‘Ik kan het niet is bullshit’ spreek ik mezelf toe en hoe onmogelijk het ook voelt, ik sleep mezelf de bus uit en fiets met veel moeite naar therapie. 

9:50 

Ik zit in de wachtkamer bij therapie en de beelden flitsen door mijn hoofd. Ik tril en er rolt een traan over mijn wang. Ik ga zitten, zet mijn voeten op de stoel en trek mijn knieën zo ver mogelijk naar mijn borst toe, mijn welbekende foetushouding. Ik wil onzichtbaar zijn, ik wil verdwijnen in het niets.  

10:00 

Mijn therapeute had van tevoren een opdracht bedacht die we vandaag zouden doen, maar zodra ze ziet hoe ik er aan toe ben, besluit ze de opdracht te bewaren voor een andere keer, voor nu is me ergens op concentreren namelijk niet haalbaar. Het is al heel wat dat ik er überhaupt ben, maar heel veel nuttigs krijgen we dan ook niet gedaan. Het gesprek is wel nuttig, daar niet van, maar aan opdrachten komen we niet toe. Een uur later loop ik compleet gesloopt het gebouw weer uit en dwing mezelf terug te fietsen naar dagbesteding. 

11:30 

Ik kom thuis en plof neer op mijn bed. Ik ben compleet gesloopt, maar al snel verplaats ik me naar de woonkamer. Eigenlijk zijn dat te veel prikkels voor nu, maar alleen zijn durf ik momenteel ook niet. Ik ga op de bank liggen en staar naar het plafond. Hoe moet ik in hemelsnaam de rest van de dag nog doorkomen? 

12:30 

Tijd voor de lunch, samen met de groep. Met moeite werk ik een boterham naar binnen. Ook heb ik een kop thee. Dit keer ben ik gelukkig zo slim om hem op tafel te laten staan, terwijl ik hem vasthoud, zodat ik hem niet weer over mezelf heen gooi. De warmte van de thee zorgt ervoor dat ik niet helemaal wegval in mijn herbelevingen, maar bijzonder veel levert het niet op.  

13:30 

Ik heb me warm aangekleed, aangezien ik het werkelijk waar áltijd koud heb. Ik heb besloten om, hoewel ik het doodeng vind, even alleen naar buiten te gaan. Ik ga een stuk wandelen richting het bos. Ik weet dat er niks kan gebeuren als ik alleen ben en dat mijn angst ongegrond is en dus doe ik lekker het tegenovergestelde van wat de angst mij verteld, maar makkelijk is het zeker niet. Ik zet mijn muziek aan ter afleiding, maar dit is niet genoeg. Na vijf minuten bel ik in paniek een vriendin op, dan voel ik me toch iets minder alleen en na een kwartier ben ik alweer thuis. De spanning giert door mijn lichaam, maar ik heb het wel gedaan (beetje positiviteit mag wel) 

14:00 

Ik ga met een nieuwe, warme kop thee in de woonkamer zitten en klets wat met mijn huisgenootjes. Mijn spanning blijft hoog, maar niet meer zo extreem hoog als toen ik alleen buiten was. We doen ook nog wat spelletjes, een goede afleiding.  

16:00 

Ik heb het ijs- en ijskoud. Ik sta in de badkamer en hoor hoe het bad zich vult met water. Langzaam, vol tegenzin en angst kleed ik me uit. In bad of in de douche gaan blijft toch wel een dingetje. Elke keer weer die confrontatie. De beelden nemen toe, maar ik probeer ze te onderdrukken. Zodra het bad vol is gelopen ga ik erin zitten. Ik voel de warmte van het water op mijn huid, maar heb het nog steeds ijskoud, dat verandert niet. 

17:30 

Avondeten op de groep. Het is best wel druk aan tafel en mijn hoofd loopt een beetje over. Ik ben stil aanwezig en kruip na het avondeten meteen weg in ‘mijn’ hoekje van de bank. Dat is het plekje waar ik het liefste zit. Vanuit daar heb ik namelijk overzicht over de gehele woonkamer. Ik moet altijd kunnen zien wat er achter me gebeurt en wie er de woonkamer binnenkomt, een van die stomme ptss-dingetjes van mij. 

19:00 

Met een begeleider en wat medebewoners speel ik  Mario bross, wat ook altijd wel een goede afleiding is. Verder kletsten we wat. Het is best gezellig, maar toch kruipt de tijd langzaam voorbij. 

20:30 

Mijn spanning zit even enorm hoog. Het is best wel druk in de woonkamer, maar alleen zijn durf ik ook niet. Toch heb ik me even teruggetrokken op mijn kamer. In paniek loop ik rondjes door mijn kamer. Ik grijp naar mijn mesjes, ik moet iets doen om de spanning te verlagen. Ik kan mezelf nog net op tijd tegenhouden. Ik loop terug naar de woonkamer, met mijn pop Lieve in mijn handen. Wanneer ik me heel slecht voel, heb ik de neiging om met Lieve rond te gaan lopen, ook al vind ik dit ontzettend kinderachtig van mezelf. Dan maar in de woonkamer vergaan van de spanning, beter dan alleen op mijn kamer, dan kan ik tenminste niks raars doen. 

23:00 

De dag is dan toch voorbij gegaan. Hoewel hij eindeloos leek te duren en het soms onmogelijk leek, ben ik hem toch doorgekomen. Nu alleen mijn nacht nog. Ik kruip in mijn bed. Ik ben gesloopt van de afgelopen dag, maar weet tegelijkertijd dat ik een nacht met niet bijzonder veel slaap tegemoet ga. Maar ja, afgelopen nacht heb ik net één uurtje geslapen, dus heel veel minder kan sowieso niet (:

#verkoopvoorHope

Zoals je misschien al op Instagram en/of Facebook hebt gezien, hebben we een hashtag in het leven geroepen: de #verkoopvoorHope

Maar wat houdt deze hashtag eigenlijk in?

Dit idee is ontstaan doordat hele lieve mensen uit mijn omgeving hun oude spullen zijn gaan verkopen op marktplaats en de opbrengst hebben gedoneerd aan de opleiding voor Hope onder de #verkoopvoorHope.

Ik zie dit als een win-win-win situatie, jij hebt weer meer ruimte, omdat je van je oude spullen, die toch alleen maar stof liggen te vangen af bent. De nieuwe eigenaar is blij met zijn aankoop en ik ben ontzettend dankbaar en weer een stapje dichterbij Hope.

Dus heb jij ook nog oude spullen liggen? Verkoop ze en doneer het geld aan de opleiding voor Hope.

Geen zin of tijd om het zelf op marktplaats te zetten? Dan mag je ook altijd vragen of ik (of iemand uit mijn omgeving) dat voor je wil doen. No problem!

Daarnaast hebben we nog een ander idee om de #verkoopvoorHope iets actiever te krijgen. We willen graag wat dingetjes zelf gaan knutselen (denk aan kaartjes, poppetjes, versieringen) met het thema kerst en deze verkopen op een kerstmarkt.

Wil jij helpen met dingen maken of graag ter zijner tijds een kijkje komen nemen op de kerstmarkt? Stuur mij gerust een berichtje want ik hoor het graag (:

Veel liefs,

Nadia van de Wetering

Mijn eerste blog!

Mijn eerste blog! 

Hoi allemaal, 

Super leuk dat je op mijn website bent beland en dat je mijn allereerste blogpost op mijn eigen website leest! Ik moet toegeven dat ik het zelf wel een beetje spannend vind, maar hé, FEEL THE FEAR AND DO IT ANYWAY. 

Voor de mensen die mij misschien nog niet (zo goed) kennen: 

Hoi! 

Ik ben Nadia en ik ben 19 jaar. Mijn hobby’s zijn schrijven, muziek maken, tekenen, met vriendinnen afspreken en lekker buiten zijn. (vooral nu in de herfst vind ik dat HEERLIJK)  

Naast al deze dingen bestaat mijn leven voor een groot deel (helaas) uit iets anders. Ik heb een posttraumatische stress stoornis waar ik dagelijks veel hinder aan ondervind. Ik heb veel herbelevingen, dissociaties en mijn nachten bestaan uit wakker liggen en nachtmerries. Daarnaast heb ik door mijn trauma’s en de herbelevingen die ik nu zoveel heb, een angst ontwikkeld om alleen te zijn. Ik durf eigenlijk niet meer goed alleen te zijn en heb dus constant mensen om me heen nodig. Ik heb hiervoor al vele therapieën en medicaties geprobeerd, maar niks heeft mij écht geholpen. Nou kun je je misschien wel voorstellen dat je na een aantal jaar en een hele hoop therapeuten redelijk met je handen in het haar zit (voor zover mijn haar niet uit is gevallen van de stress dan 😛). Na een half jaar aan opnames en jaren aan hopeloosheid, is er iets wat mij toch nog een beetje hoop kan geven. Ik wil een hond gaan opleiden tot PTSS-hulphond, omdat ik en mensen om mij heen, denken dat dit mij enorm zou kunnen helpen. Het idee van een hulphond geeft mij een heel klein beetje hoop op nog door te willen gaan. Daarom heb ik mijn toekomstige hondje ook al een naam gegeven: Hope. 

Ik heb al contact gehad met meerdere hulphondenscholen en heb nu een hulphondenschool gevonden die mij zou willen helpen. Het is nog niet helemaal officieel, maar het lijkt de goede kant op te gaan. Het enige waar ik nu nog tegenaan loop, is dat een hulphondentraject ontzettend duur is. De opleiding van Hope gaat maar liefst 19000 euro kosten en dit wordt niet vergoed door de zorgverzekeraar. Nou heb ik helaas ook niet zomaar 19000 euro liggen (anders had ik Hope al lang in mijn armen gehad). Om dit bedrag bij elkaar te sparen ben ik een crowdfunding gestart, waar al heel veel lieve mensen geld gedoneerd hebben voor de opleiding van Hope, maar ik ben er nog lang niet. Wil jij een kijkje nemen op mijn crowdfundingpagina? Dat kan via deze link: https://www.geef.nl/nl/actie/geef-hoop-door-een-ptss-hulphond/donateurs  

Verder is er nog de #verkoopvoorhope. Wil je weten wat deze hashtag inhoud? Lees dan mijn volgende blog waarin ik het precies uitleg. 

Dan heb ik nog een laatste manier waarop ik wat extra geld bij elkaar wil sprokkelen voor Hope, maar die houd ik voor nu nog even geheim. Ben je nieuwsgierig naar deze manier of wil jij mij steunen om aan Hope te komen? Houd dan mijn blog goed in de gaten en volg mij op instagram en facebook! 

Super bedankt en veel liefs, 

Nadia  

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag