een dag in ons leven

Ruim een jaar terug (dus voordat ik Hope had) heb ik ooit een post gemaakt over een dag in mijn leven. Nu wil ik jullie een kijkje laten nemen in mijn leven met Hope. En ik kan je wel zeggen, het verschil is enorm!

Dus bij deze een dag uit ons leven: 

5:30

Ik wordt wakker van Hope die bovenop me springt en mijn gezicht begint te likken. Pfff die nachtmerries…

Ik wordt langzaam wat rustiger en Hope gaat tevreden naast me op bed liggen met zijn kop op mijn buik. 

‘Ik ben bij je baasje.’

Langzaam vallen we samen weer in slaap.

7:30

Ik sta op, kleed me aan en zet een kop koffie. Met een zucht ploft Hope naast me op de bank. 

‘Ik vind het maar vroeg hoor, ik slaap nog even door.’ 

8:15 

Tijd voor een wandeling. Meer de prins (Hope) vindt eindelijk dat hij genoeg geslapen heeft en trippelt vrolijk voor me uit naar buiten.

9:30

Ik sta in de keuken mijn ontbijt te maken wanneer Hope tegen mijn benen op springt. Wanneer ik daar niet op reageer, gaat hij naast me zitten en blijft hij mij met zijn pootje aantikken. 

‘Baasje, je staat te lang. Je wordt duizelig, ga nou eens zitten.’

Hij houdt pas op wanneer ik daadwerkelijk ben gaan zitten en gaat dan pas weer verder aan zijn brokken die hij liet staan omdat ik te duizelig werd.

10:45

Ik gooi gauw wat spullen in mijn tas. Is het al zo laat? Ik heb over 3 kwartier een afspraak. Kom Hope we moeten gaan!

11:35

Ik zit in de wachtkamer, maar mijn behandelaar komt maar niet. Heb ik dan de verkeerde datum onthouden? 

Hope tikt me aan omdat ik vanuit spanning met mijn benen zit te wiebelen. Ik pak mijn telefoon erbij om het mailtje terug te lezen. Nee, wel de juiste datum, maar de verkeerde tijd! Ik ben een uur te vroeg. Ik lach mezelf een beetje uit. Ga ik hier nou echt een uur zitten wachten? Ik bedenk dat ik toch nog iets van de supermarkt moet hebben en besluit het uur te gebruiken om even gauw naar de winkel te gaan.

11:50

Samen met Hope loop ik de supermarkt in. Het is ontzettend druk in de supermarkt. Waarom is het zo druk op een vrijdagochtend? 

Iemand loopt te dicht langs ons en ik schrik. Diegene botst ook nog eens tegen mijn winkelwagentje aan wat (voor mij) veel lawaai maakt en ik schrik opnieuw. 

*boop boop*

Natte neus tegen mijn hand.

‘Hallo baasje, blijf je in het hier en nu?’

Ik probeer te bedenken wat ik ook alweer ging halen, maar nadenken is best lastig als je gestrest bent.

Hope springt tegen me op.

‘Baasje, ik ben er. Focus maar op mij.’

Ik zoek snel wat ik moet hebben en na een botte opmerking van een mede bezoeker over het feit dat een hond niet in de winkel hoort, loop ik door om mijn boodschappen af te rekenen.

12:30

Net op tijd terug voor mijn afspraak. Kwispelend loopt Hope achter mijn behandelaar aan.

‘Hé, jou ken ik. Waar gaan we heen?’

13:30

Weer thuis. Ik pak iets te eten en Hope komt op mijn voeten liggen slapen.

14:30 

Even een klein plas rondje voor Hope.

15:00

Die afspraak en die super drukke supermarkt kostte toch best wel wat energie. Even bijkomen op de bank terwijl Hope tegen me aan komt liggen.

16:00

Klein trainingsmomentje met Hope. We oefenen het oppakken en aangeven van spullen die op de grond liggen. Gezien bukken voor mij vragen is om flauwvallen, wil ik dit Hope graag leren en hij begint het steeds iets beter te snappen.

16:45

Ineens voel ik tandjes tegen mijn handen. Ik kom terug in contact met Hope.

‘Baasje, ik weet niet waar je nou weer eens zat met je hoofd, maar volgens mij was het niet zo gezellig daar.’

Tevreden gaat hij op mijn schoot hangen voor zijn welverdiende knuffelsessie. Bij herbelevingen en dissosciaties, begint Hope vaak zachtjes in mijn handen te bijten, wanneer mij aantikken niet voldoende is om me eruit te krijgen. De standaard knuffelsessie erna, is voor Hope een beloning voor zijn knappe werk en voor mij een manier om in contact te blijven en mijn spanning te verminderen.

18:20 

Na het avondeten ga ik met Hope een stuk lopen. We nemen een bal mee en enthousiast vliegt hij over het losloop veldje heen. Even alle spanning eruit rennen.

20:00

Na de afwas en nog een klein trainingsmoment, ploffen we samen op de bank. Ik met een boek en Hope met een botje.

‘Prima avond zo hoor.’

ummm you comfortalbe?!

22:30 

Nog even snel naar buiten voor een plasje. Bij binnenkomst trippelt Hope al naar mijn kamer en neemt prinsheerlijk plaats op mijn bed. 

‘Zo, nu is het tijd om te slapen. Het is genoeg geweest voor vandaag.’ 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: