een team, een taak

Hoi allemaal,
Het heeft heel lang geduurd, maar bij deze weer even een update vanuit ons.
Hope is alweer 10 maanden oud, bijna niet te geloven!
Over 2 maanden is hij alweer een jaar en dat is natuurlijk rede voor een feestje.

Het is de afgelopen tijd nogal stil geweest vanuit onze kant, om meerdere redenen
Hope en ik hebben namelijk samen een heftige tijd achter de rug. We hebben heel wat voor onze kiezen gehad maar samen zijn we er doorheen gekomen,want zolang we elkaar hebben komen we er wel doorheen.

Daarnaast ben ik iets meer gaan focussen op in het hier en nu zijn en meer bewust even te focussen op de mooie momentjes die we samen hebben, in plaats van het allemaal maar vast te willen leggen op camera en daardoor eigenlijk het moment voorbij te laten gaan zonder even écht de mooie momenten te voelen.
Hope was het hier wel mee eens, hij heeft namelijk besloten dat hij geen fotomodel meer wil zijn en negen van de tien keer dat ik mijn telefoon erbij pak om een foto te maken, vlucht hij weg voor de camera en gaat hij ergens anders beledigd de andere kant op liggen kijken of kruipt hij weg onder de bank of het bed. Alsof hij wil zeggen: “hallo baasje, wat denk je van mijn privacy?! Echt belachelijk dat je denkt dat je mijn foto’s zomaar overal mag delen.”

De afgelopen periode was vrij intensief en ik Hope dan ook keihard nodig gehad om me overeind te houden. Ondanks de heftige dingen en vele spanningen, doet Hope het super goed. Hij heeft de afgelopen maanden zo ontzettend veel geleerd en keihard gewerkt. Zijn focus wordt stukje bij beetje steeds iets beter (maar ja het blijft nog wel een puber hoor)

samen wachten op de bus

Hij is gelukkig van zijn winkelwagentjesangst af en loopt nu zelfs redelijk ontspannen mee door de supermarkt. Mensen negeren gaat al iets beter, maar honden negeren blijft nog een leerpuntje.
Verder is hij ontzettend gegroeid in het signaleren en voelt hij steeds beter mijn spanning aan. Dit geeft hij dan aan aan mij, door contact met mij te zoeken en mij in het hier en nu te houden, zodat ik minder wegval in herbelevingen en dissosaties.
Ook komt hij tegenwoordig ’s avonds altijd nog even knuffelen met mij en blijft hij vaak op het bed liggen tot ik slaap, waardoor ik nu een stuk gemakkelijker inslaap en regelmatig toch een aantal uurtjes slaap kan pakken.
Daarnaast heb ik het gevoel dat Hope en ik echt steeds meer een team worden. Dat waren we natuurlijk al, maar onze band wordt alleen maar sterker. Hij komt mij steeds meer opzoeken en de samenwerking met mij aangaan.
Al met al ben ik dus ontzettend trots op hoe mijn kleine draakje het nu doet!

We hebben de afgelopen tijd dus een hele hoop stapjes (of pootjes) gezet en zo wandelen we samen de goede richting in.

Dankzij al jullie steun hebben wij intussen de opleiding van Hope kunnen betalen en daar ben ik ontzettend dankbaar voor!

Echter lopen wij nog steeds tegen een aantal kosten aan. Denk aan de reiskosten van de trainer die wij moeten betalen, voer en beloningen, spullen zoals tuigjes en niet te vergeten Hope zijn castratie die er op korte termijn aan gaat komen.
Zouden jullie kunnen helpen om ervoor te zorgen dat Hope en ik samen kunnen blijven groeien?
Doneren kan nog steeds via geef.nl en de link op de website en op instagram en facebook.
Creatieve ideeën voor andere manieren om wat kosten te kunnen dragen zijn ook meer dan welkom!

Wij gaan vanaf nu proberen iets vaker van ons te laten horen, ook al ligt de focus natuurlijk nog steeds op leven in het moment.

Tot snel!

liefs,
Nadia en Hope

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: