Een dag in mijn leven met PTSS

Welkom in een dag in mijn leven met PTSS. Ik heb gekozen voor een random dag en heb op deze dag dan ook gewoon gekeken wat er gebeurde en dat omschreven. Ik hoop dat het voor jullie interessant en inzichtgevend is, om te zien hoe een ‘normale’ dag er voor mij uit ziet.

5:00 

Ik word in paniek wakker uit nachtmerries over mijn trauma en het kost me meer dan een half uur om mezelf enig sinds rustig te krijgen. 

7:30 

Ik lig al vanaf 5 uur wakker, maar het lukt me maar niet om uit mijn bed te komen. Ik zit vast in herbelevingen en ben ervan overtuigd dat het me vandaag echt niet gaat lukken om uit bed te komen en naar therapie te gaan. Dan komt de nachtdienst mijn kamer binnen. Ze komt me halen om nog even samen thee te drinken voor ze naar huis gaat, omdat ze al door had dat ik me slecht voel. Ik draai me weg van haar. ‘Ik kan echt niet uit bed komen’ mompel ik, terwijl er bijna een traan over mijn wang loopt. Uiteindelijk krijgt ze me toch uit bed en gaan we samen aan de ontbijttafel zitten, ik nog in pyjama. Met een kop thee in mijn handen staar ik voor me uit. De beelden in mijn hoofd willen maar niet stoppen en ik heb pas door dat ik helemaal aan het trillen ben wanneer ik de thee over mijn handen heen gooi. 

9:00 

Het is me gelukt om aangekleed en wel in de bus te zitten richting dagbesteding. De beelden zijn ontzettend sterk. Vanaf dagbesteding fiets ik altijd zelf naar therapie, maar ik denk echt dat me dat vandaag niet gaat lukken. Ik ben een hoopje ongeluk en ik krijg het echt niet voor elkaar om mezelf uit de bus en op de fiets te krijgen, laat staan een gesprek te voeren bij therapie, ik kan het niet. ‘Ik kan het niet is bullshit’ spreek ik mezelf toe en hoe onmogelijk het ook voelt, ik sleep mezelf de bus uit en fiets met veel moeite naar therapie. 

9:50 

Ik zit in de wachtkamer bij therapie en de beelden flitsen door mijn hoofd. Ik tril en er rolt een traan over mijn wang. Ik ga zitten, zet mijn voeten op de stoel en trek mijn knieën zo ver mogelijk naar mijn borst toe, mijn welbekende foetushouding. Ik wil onzichtbaar zijn, ik wil verdwijnen in het niets.  

10:00 

Mijn therapeute had van tevoren een opdracht bedacht die we vandaag zouden doen, maar zodra ze ziet hoe ik er aan toe ben, besluit ze de opdracht te bewaren voor een andere keer, voor nu is me ergens op concentreren namelijk niet haalbaar. Het is al heel wat dat ik er überhaupt ben, maar heel veel nuttigs krijgen we dan ook niet gedaan. Het gesprek is wel nuttig, daar niet van, maar aan opdrachten komen we niet toe. Een uur later loop ik compleet gesloopt het gebouw weer uit en dwing mezelf terug te fietsen naar dagbesteding. 

11:30 

Ik kom thuis en plof neer op mijn bed. Ik ben compleet gesloopt, maar al snel verplaats ik me naar de woonkamer. Eigenlijk zijn dat te veel prikkels voor nu, maar alleen zijn durf ik momenteel ook niet. Ik ga op de bank liggen en staar naar het plafond. Hoe moet ik in hemelsnaam de rest van de dag nog doorkomen? 

12:30 

Tijd voor de lunch, samen met de groep. Met moeite werk ik een boterham naar binnen. Ook heb ik een kop thee. Dit keer ben ik gelukkig zo slim om hem op tafel te laten staan, terwijl ik hem vasthoud, zodat ik hem niet weer over mezelf heen gooi. De warmte van de thee zorgt ervoor dat ik niet helemaal wegval in mijn herbelevingen, maar bijzonder veel levert het niet op.  

13:30 

Ik heb me warm aangekleed, aangezien ik het werkelijk waar áltijd koud heb. Ik heb besloten om, hoewel ik het doodeng vind, even alleen naar buiten te gaan. Ik ga een stuk wandelen richting het bos. Ik weet dat er niks kan gebeuren als ik alleen ben en dat mijn angst ongegrond is en dus doe ik lekker het tegenovergestelde van wat de angst mij verteld, maar makkelijk is het zeker niet. Ik zet mijn muziek aan ter afleiding, maar dit is niet genoeg. Na vijf minuten bel ik in paniek een vriendin op, dan voel ik me toch iets minder alleen en na een kwartier ben ik alweer thuis. De spanning giert door mijn lichaam, maar ik heb het wel gedaan (beetje positiviteit mag wel) 

14:00 

Ik ga met een nieuwe, warme kop thee in de woonkamer zitten en klets wat met mijn huisgenootjes. Mijn spanning blijft hoog, maar niet meer zo extreem hoog als toen ik alleen buiten was. We doen ook nog wat spelletjes, een goede afleiding.  

16:00 

Ik heb het ijs- en ijskoud. Ik sta in de badkamer en hoor hoe het bad zich vult met water. Langzaam, vol tegenzin en angst kleed ik me uit. In bad of in de douche gaan blijft toch wel een dingetje. Elke keer weer die confrontatie. De beelden nemen toe, maar ik probeer ze te onderdrukken. Zodra het bad vol is gelopen ga ik erin zitten. Ik voel de warmte van het water op mijn huid, maar heb het nog steeds ijskoud, dat verandert niet. 

17:30 

Avondeten op de groep. Het is best wel druk aan tafel en mijn hoofd loopt een beetje over. Ik ben stil aanwezig en kruip na het avondeten meteen weg in ‘mijn’ hoekje van de bank. Dat is het plekje waar ik het liefste zit. Vanuit daar heb ik namelijk overzicht over de gehele woonkamer. Ik moet altijd kunnen zien wat er achter me gebeurt en wie er de woonkamer binnenkomt, een van die stomme ptss-dingetjes van mij. 

19:00 

Met een begeleider en wat medebewoners speel ik  Mario bross, wat ook altijd wel een goede afleiding is. Verder kletsten we wat. Het is best gezellig, maar toch kruipt de tijd langzaam voorbij. 

20:30 

Mijn spanning zit even enorm hoog. Het is best wel druk in de woonkamer, maar alleen zijn durf ik ook niet. Toch heb ik me even teruggetrokken op mijn kamer. In paniek loop ik rondjes door mijn kamer. Ik grijp naar mijn mesjes, ik moet iets doen om de spanning te verlagen. Ik kan mezelf nog net op tijd tegenhouden. Ik loop terug naar de woonkamer, met mijn pop Lieve in mijn handen. Wanneer ik me heel slecht voel, heb ik de neiging om met Lieve rond te gaan lopen, ook al vind ik dit ontzettend kinderachtig van mezelf. Dan maar in de woonkamer vergaan van de spanning, beter dan alleen op mijn kamer, dan kan ik tenminste niks raars doen. 

23:00 

De dag is dan toch voorbij gegaan. Hoewel hij eindeloos leek te duren en het soms onmogelijk leek, ben ik hem toch doorgekomen. Nu alleen mijn nacht nog. Ik kruip in mijn bed. Ik ben gesloopt van de afgelopen dag, maar weet tegelijkertijd dat ik een nacht met niet bijzonder veel slaap tegemoet ga. Maar ja, afgelopen nacht heb ik net één uurtje geslapen, dus heel veel minder kan sowieso niet (:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: